حتی یک چای تلخ

سبزواریها.کام ۲۲ فروردین, ۱۳۹۲ ۰ 316 views

anjoman-dastanانجمن ادبیات داستانی سبزوار، در محل اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی‌سبزوار واقع در مجتمع فرهنگی اسرار (میدان لاله)، هر دوشنبه از ساعت ۱۷ تا ۱۹ برگزار می‌گردد.این انجمن سالهاست که پابرجاست و شاید تنها انجمن داستانی بدون تعطیلی سبزوار باشد که بی وقفه به کار خود ادامه داده است.

پای ثابت این انجمن، کاظم دامغان ثانی به عنوان مسئول انجمن، عضو هیأت مدیره و هیأت مؤسس، حسین معدنی ثانی به عنوان رئیس هیأت مدیره، قاسم شعبانی به عنوان عضو هیأت مدیره و هیأت مؤسس ( و هر سه داستان نویس) و خانم :الهام شمس به عنوان داستان نویس و سهیلا فتاحی عبدی زاده به عنوان منتقد و خواننده ی حرفه ای و پیگیر هستند که تقریباً در تمام جلسه‌هایی که در طول سال برگزار می‌شود، حضور جدی دارند.
در این میان، افراد زیادی چون خانواده ی پادری ثانی، محمد ابراهیم اکبری، نوروزی، خانم الهام تربت اصفهانی و خانم عسل عسگری، بیش تر یا کم تر به جلسه‌های هفتگی آمده اند یا می‌آیند.آقای وحید افتخارزاده – که خود از گردانندگان اصلی یکی از انجمن‌های مطرح مشهد است – فعلاً انجمن مارا و البته نه خود ما را ترک کرده است.
***
در جلسه ی ادبیات داستانی ما، کسی حرف آخر را نمی‌زند.
همه حرف خود را می‌زنند ؛ خواه به مذاق خودشان یا دیگران خوش بیاید یا نیاید.انجمن ما، شاید باند شده باشد؛ اما ما اهل باند بازی نیستیم. ما اتوبان دوطرفه ایم.اگر کسی دست دوستی به سوی ما دراز کند، به گرمی‌آن را می‌فشاریم و اگر از ما جدا شود به خدا می‌سپاریمش.
ما، اهل مرید و مراد بازی هم نیستیم ؛ ما اهل صداقتیم یا اقل کم سعی کرده ایم باشم. ما، سعی کرده ایم مشوقِ همدیگر باشیم و در جایی اگر خطایی از یکدیگر دیده ایم، رو در رو، در همان جلسه یا جلسه‌های بعدی به یکدیگر گفته ایم؛ چون آینه و دلِ خودمان را برای مدت‌ها مکدر نکرده ایم.ما، از هم انتظار بی جا نداریم؛ همین که هفته ای یک بار، دور هم جمع می‌شویم و بسیاری از اوقات، جلسه را بدون حتی یک چای تلخ ترک می‌کنیم، از آمدنمان مسروریم و از همدیگر ممنون.درِ انجمنِ ما، به روی همه باز است؛ حتی کسانی که دوستمان ندارند.
همیتِ اعضای ثابت این انجمن بر آن قرار گرفته است که کار کنند و کار کنند و کار کنند. خواندن و نوشتن، پیراستن و ویراستن سرلوحه ی ماست.
ما، بر آنیم که در آینده چیزی از خود به یادگار بگذاریم؛ اگرچه نه به اندازه ی آرزوهایمان، بلکه به اندازه ی توانمان و شرایطمان – که تقریباً سخت است و جان فرسا – و از خوبِ بی همتای جهان یاری بخواهیم که :
گر خطا گفتیم، اصلاحش تو کن           مصلحی تو، ای تو سلطان سخن!

فرستادن دیدگاه »